نمي دانم چرا وقتي در کُنه و قلب عزاداريهاي هيئتها وارد مي شوم و عميق که درباره اش فکر مي کنم، به دلم نمي چسبد... ما هممون از اين چيزها زياد شنيديم که دل انسان بايد با امام حسين (ع) و خدا باشه. هميشه انسان بايد مؤمن باشه نه فقط چند روز ديندار بشه هممون هم از اينطور جملات را حفظيم اما پاش که بيفته باز هم توي عزاداريها که وقت امتحان پس دادنه دوباره کارهايي را مي کنيم که شايسته نيست و امام حسين (ع) را به جاي اينکه خشنود کنه ناراحت مي کنه. مثلا من در سالهاي قبل خيلي برام اتفاق افتاده که در مراسم عزاداري شرکت مي کنم بعد مي بينم که مردم همديگر را هل مي دهند و يا خيلي راحت مي نشينند و جا به بغل دستي خود نمي دهند. يا از پارتي بازيهاي پخش نذري ها که فکر کنم همه يه بار را به پستشون خورده. مي خواهم بپرسم واقعا امام حسين به اينکارها راضي است؟ تازگيها به فکرم افتاده مي گويم عزاداري و سينه زني براي امام حسين خوبه ولي نه اينکه در طول سال دروغ بگي، مال حرام کسب کني بعد بياي بري براي امام حسين نذري بدهي و هزار و يک جور ريا کني. مثلا خيلي از دختر و پسرها را مي بينم که در اين شبها بيرون مي آيند براي شيطنت. آيا اينها عزاداري است؟ به نظر من عزاداري واقعي اين است که از ته دل، دلت براي غربت و مظلوميت امام حسين و اهل بيتش بسوزد و آتش بگيرد. جگرت بسوزد و نتواني دم برآوري. حرف ديگرم اين است که افرادي که در حسينيه ها و مساجد لخت مي شوند و سينه مي زنند خيلي کار زشتي در برابر امام حسين انجام مي دهند. بدون اينکه بدانند هدف امام حسين از اين قيام چه بوده حرکاتي را انجام مي دهند که در شأن مجلس عزاداري امام حسين (ع) نيست. تازه گاهي اين فيلم ها را به صورت سي دي در معابر عمومي (محل عبور بانوان) هم پخش مي کنند که بسيار زشت و زننده است.

من ميگم هر کس بايد فقط از خودش شروع کند. هر کس از خودش بپرسد آيا اين عملي که من دارم انجام مي دهم مورد رضايت فرزند امام حسين (ع) حضرت حجه بن الحسن عسگري که ناظر بر اعمال من مي باشد، هست يا نه؟ 

گاهي با خودم فکر مي کنم که من متکبر شدم که اين فکرها به ذهنم مي آيد. گاهي حتي آنقدر اين رفتارهاي مردم در نظرم زننده مي آيد که دوست ندارم در هيئتها و مساجد شرکت کنم و مي گويم بنشينم توي خونه و براي خودم راز و نياز کنم بهتره. بعد يک نفر در درونم مي گه که تو فکر مي کني خودت کي هستي که اينقدر متکبرانه فکر مي کني همه اشتباه ميکنن و خودت درست فکر مي کني. اين فکرها در درونم مرا رها نمي کند. از طرفي مي بينم که بعضي از عزاداريها اشتباه است و بي حرمتي به امام حسين است و از طرفي دستهاي تهي خودم را مي بينم.

بعد با خودم مي گويم اي کاش امام زمان (ع) زودتر بيايد...

اللهم بَدِّلْ فِراقِنا بِوِصالِ الحُجّه